Autor: Aleksy Pavlenko, prawnik · Aktualizacja:
Cudzoziemiec mieszkający w Polsce może sprowadzić najbliższą rodzinę na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną (art. 159 ust. 1 ustawy z 12.12.2013 r. o cudzoziemcach). Zezwolenie przysługuje członkom rodziny wskazanym w ustawie, gdy osoba, do której dołączają, ma w Polsce jedną z określonych podstaw pobytu, a rodzina ma ubezpieczenie zdrowotne, dochód i mieszkanie. Opis opiera się na tekście jednolitym ustawy (Dz.U. 2025 poz. 1079). Przepisy o składaniu wniosków zmieniła ustawa z 21.11.2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 1794), dlatego przed złożeniem wniosku trzeba sprawdzić aktualny sposób jego składania. Stan prawny: listopad 2026 r.
Kto może dołączyć
Członkiem rodziny w rozumieniu art. 159 ust. 3 jest: małżonek (związek małżeński musi być uznawany przez prawo polskie), małoletnie dziecko cudzoziemca i jego małżonka (także przysposobione), małoletnie dziecko cudzoziemca pozostające na jego utrzymaniu, nad którym faktycznie sprawuje władzę rodzicielską, oraz małoletnie dziecko małżonka pozostające na jego utrzymaniu, nad którym małżonek faktycznie sprawuje władzę rodzicielską. Małoletnie jest dziecko, które nie ukończyło 18 lat w dniu złożenia wniosku (art. 159 ust. 3a). Rodzice ani pełnoletnie dzieci nie są wymienieni w tym przepisie. Dla rodzin osób z ochroną międzynarodową ustawa przewiduje dodatkowe reguły (art. 159 ust. 4 i 5).
Jaki pobyt musi mieć osoba w Polsce
Osoba, do której dołącza rodzina, musi mieszkać w Polsce na jednej z podstaw wymienionych w art. 159 ust. 1 pkt 1. Są to w szczególności: zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, status uchodźcy, ochrona uzupełniająca, zgoda na pobyt ze względów humanitarnych oraz zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Zwykły pobyt czasowy daje to prawo dopiero po co najmniej dwóch latach pobytu na kolejnych zezwoleniach na pobyt czasowy, przy czym zezwolenie, z którym cudzoziemiec składa wniosek, musi być udzielone na okres nie krótszy niż rok (lit. e). Lista obejmuje też kilka innych podstaw, m.in. badania naukowe i przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.
Warunki po stronie członka rodziny
Członek rodziny musi mieć: ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych albo potwierdzenie pokrycia kosztów leczenia przez ubezpieczyciela, źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na utrzymanie siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz zapewnione miejsce zamieszkania w Polsce (art. 159 ust. 1 pkt 2 i 3). Miesięczny dochód powinien być wyższy niż kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, liczone dla cudzoziemca i każdego członka rodziny na jego utrzymaniu (art. 163 ust. 1 w związku z art. 140 ust. 2). Wymóg uważa się za spełniony również wtedy, gdy koszty utrzymania pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który mieszka w Polsce (art. 163 ust. 2). Wysokość kryterium dochodowego określają przepisy o pomocy społecznej i warto sprawdzić ją w dniu składania wniosku. Wymogów dotyczących ubezpieczenia, dochodu i mieszkania nie stosuje się do rodzin uchodźców i osób z ochroną uzupełniającą, jeżeli wniosek złożono w ciągu 6 miesięcy od uzyskania statusu lub ochrony (art. 159 ust. 2).
Kto i gdzie składa wniosek
Jeżeli członek rodziny jest za granicą, wniosek w jego imieniu składa w Polsce cudzoziemiec, do którego rodzina przyjeżdża (art. 168 ust. 1). Potrzebna jest pisemna zgoda członka rodziny (albo jego przedstawiciela ustawowego) na urzędowym formularzu, a taka zgoda jest jednocześnie pełnomocnictwem do działania w postępowaniu (art. 168 ust. 2 i 3). Zezwolenia udziela wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu osoby mieszkającej w Polsce (art. 104 ust. 1b). Pobyt członka rodziny za granicą nie jest wtedy powodem odmowy wszczęcia postępowania (art. 99 ust. 1 pkt 10 i ust. 2).
Jeżeli członek rodziny już przebywa w Polsce, wniosek składa nie później niż w ostatnim dniu legalnego pobytu (art. 105 ust. 1). Wniosek złożony w czasie nielegalnego pobytu albo nielegalny pobyt jest podstawą odmowy (art. 100 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 164). Formularz, załączniki i forma składania wniosku (papierowa albo elektroniczna) zależą od przepisów obowiązujących w dniu złożenia wniosku, które zmieniła ustawa z 21.11.2025 r., więc najlepiej potwierdzić je w urzędzie wojewódzkim.
Na jaki okres udziela się zezwolenia
Zezwolenie wydaje się na okres do dnia, w którym kończy się ważność zezwolenia osoby, do której dołącza rodzina, a gdy ta osoba ma pobyt stały, pobyt rezydenta UE, ochronę uzupełniającą, zgodę humanitarną albo status uchodźcy, na okres do 3 lat (art. 162 ust. 1a). Po rozwodzie, separacji, owdowieniu lub śmierci rodzica zezwolenie można uzyskać, gdy przemawia za tym ważny interes członka rodziny, jednorazowo na okres do 3 lat (art. 161 ust. 2 i art. 162 ust. 3).
Kiedy urząd odmawia
Zezwolenia odmawia się w przypadkach z art. 100 ust. 1 pkt 1–5, 8 i 9 (art. 164). Chodzi m.in. o niespełnienie warunków zezwolenia, wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany, wpis w Systemie Informacyjnym Schengen, względy bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nieprawdziwe dane albo dokumenty w postępowaniu oraz nielegalny pobyt. Odmawia się go także małżonkowi, gdy związek zawarto w celu obejścia przepisów o wjeździe i pobycie cudzoziemców (art. 165). Urząd bada wtedy m.in. czy małżonkowie mieszkają razem, wypełniają obowiązki małżeńskie, spotkali się przed ślubem, rozumieją wspólny język i podają zgodne dane (art. 169 ust. 2). Zobacz też, jak sprawdzić wpis w wykazie: wykaz cudzoziemców niepożądanych i SIS.
Zobacz też: transkrypcja ukraińskiego aktu małżeństwa lub urodzenia w Polsce oraz pobyt i praca cudzoziemców.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Stan prawny: listopad 2026 r.